spinster*

ต้นสายปลายเหตุทั้งหมด เพราะนิวัติ กองเพียร

ลุงฉันอ่านมติชนสุดสัปดาห์  ไปบ้านลุงทีไรจึงได้หยิบมาเปิดอ่านตั้งแต่เด็ก คอลัมน์ประจำคือ ฟาสต์ฟู้ดธุรกิจ คอลัมน์หนัง-เพลง ท้ายๆเล่ม เรื่องขำขันต่างแดน รวมทั้งคอลัมน์ของคุณนิวัติ กองเพียร

ไม่ได้ล้อเล่น ชอบคอลัมน์นี้มาตั้งแต่เด็ก : ) เป็นความตื่นเต้น อยากรู้อยากเห็นตามประสา

แล้ววันหนึ่งจึงได้อ่านหน้าข้างๆ

 ตอนแรกที่อ่านคือ "ลาแล้วภูพิงค์" อ่านจบ นิ่งไปนาน มีเรื่องอย่างนี้อยู่ในมติชนสุดฯ ด้วยหรือนี่

อ่านซ้ำ อ่านทวน กลายเป็นของใหม่ให้ติดตามอ่าน

จำไม่ได้แน่ชัดว่าเมื่อไหร่ แต่ดูจากช่วงเวลาตีพิมพ์แล้ว ตอนนั้นฉันอยู่ปีสอง เป็นช่วงเวลาที่เรื่องราวในคอลัมน์ยังเป็นปริมณฑลที่ไม่รู้จัก หรืออย่างน้อยก็ยังไม่รู้จักดีพอ

จากนั้นก็ได้อ่านบ้าง ลืมบ้าง เปิดมาแล้วไม่เจอบ้าง แต่หากได้ถือมติชนสุดฯ เป็นต้องพลิกหาคอลัมน์นิวัติ เพื่อตรวจดูว่าหน้าข้างๆ จะมีเรื่องของสุดคะเนไหม

ตอนนี้ ปริมณฑลแห่งรัก รวมเล่มวางแผงแล้ว ใจฉันยิ่งกว่าร้อน อยากอ่านเร็วๆ เพราะเรื่องราวไม่ค่อยปะติดปะต่อ เดี๋ยวสุดคะเนกับคนโน้น สุดคะเนกับคนนี้ แล้วยังจะมีหวนคะนึงอีก ตกลงเรื่องราวมันเชื่อมโยงกันหรือเปล่า โชคร้ายนิดนึงที่พอรู้ข่าวหนังสือวางแผง ดันอยู่บ้านนอก ที่ร้านหนังสือก็ไม่มี ร่ำๆอยากกลับกรุงเทพฯ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฮาาาาา

กลับกรุงเทพฯ ถึงเช้าวันศุกร์ ไปรอคุณเนสัมภาษณ์งานที่สีลมยามบ่าย ฉันเลยเดินเอื่อยๆ (แต่อัตราเร็วสูงตามนิสัย ฮาาาา) หาร้านหนังสือ แต่ไม่มีในรัศมีใกล้ๆ ตัดสินใจมุ่งไปที่สีลมคอมเพล็กซ์เพราะรู้ว่ามีร้าน B2S

เดินไปเรื่อย แล้วก็หลงไปโผล่ที่สุรวงษ์ ทั้งที่ถ้าเดินตรงไปสักพักก็ถึง กลายเป็นว่าเดินอ้อมไปหนึ่งซอย จนมาถึงสีลมคอมเพล็กซ์เวลาเลิกเรียน-เลิกงานพอดี ประชาชนสีลมเลยทะลักล้นทางเท้าทั้งคนทำงาน และเด็กนักเรียนเซนต์โยฯ

เด็กๆ มากันเป็นกลุ่มใหญ่ พูดคุยหัวเราะสนุกสนาน เห็นแล้วรู้สึกตัวเองแก่หงำเหงือก นอกจากแก่แล้วยังตกงานอีกตะหาก : p ตอนขึ้นบันไดเลื่อน กลุ่มเด็กที่อยู่ข้างหน้าคุยกันว่า

เด็ก 1 : แกๆ เขยิบขึ้นไปยืนอีกขั้นนึงดิ เร็วๆ

เด็ก 2 : ทำไมล่ะ (เก้ๆกังๆ ระหว่างสองขั้นบันได)

เด็ก 1 : อย่ายืนขั้นเดียวกัน เดี๋ยวจะแย่งแฟนกันรู้ป่ะ

เด็ก 2 : เหรอๆ (ก้าวขึ้นไปยืนขั้นบน) ไม่รู้นี่นา

ฟังแล้วได้แต่อมยิ้ม แค่ยืนขั้นบันไดเดียวกันจะทำให้เพื่อนแตกคอกันได้ขนาดนั้น พอฉันเดินขึ้นต่อไปอีกชั้น เด็กกลุ่มนั้นหายไปไหนไม่ทันสังเกต ฉันจึงได้ยืนจ้องรองเท้านักเรียนสองคู่บนบันไดขั้นเดียวกัน อดขำไม่ได้ว่า แล้วทำไมคนข้างหน้าฉันถึงไม่กลัวเพื่อนแย่งแฟนล่ะน้อ...

เงยหน้าขึ้นไปอีกหน่อยจึงเห็นสองมือที่จับกันไว้แน่น

...ได้บรรยากาศซื้อหนังสือมากๆค่ะ

ถึง B2S พร้อมคลื่นนักเรียนเต็มร้าน ฉันพยายามค้นหาตามชั้นหนังสือที่คิดว่าน่าจะมี ไม่ยอมถามพนักงานอีกตามเคย แล้วก็ไม่เจอ เจอแต่ underground buleteen เล่มใหม่ (จะหยิบอยู่แล้วเชียว) เดินเคว้งมาถึงชั้นที่อยู่ใกล้มุมนิตยสาร แล้วก็เจอสุดคะเน

พล่ามไปทำไมกัน เรื่องข้างบน  ฮาาาาา

แค่ตื่นเต้น กับการจะได้อ่านสุดคะเน

แล้วสุดคะเนก็ทำฉันตื่นเต้นจริงๆ ตั้งแต่ตอนแรกเลย!!!

อ่านจบเมื่อคืน ยังนึกถึงสุดคะเนอยู่ทั้งวัน

อยากเขียนถึง แต่ยังมีแค่ประโยคลอยๆ ไม่ปะติดปะต่อ

ความรู้สึกเหมือนเราคบใครสักคน สนิทสนมมาเป็นแรมปี

เพียงเพื่อจะเรียนรู้ว่า เราไม่เคยรู้จักตัวตนแท้จริงของเขาเลย

ขออ่านอีกรอบ แล้วจะเขียนถึงเธอ