spinster*

ป่วยค่ะป่วย

หลายคนรอบจักรวาลอิฉันกำลังป่วยด้วยโรคสามัญ

พอรู้แล้ว ก็ปวดตับแทนอย่างเลี่ยงไม่ได้

ทำไมมันยากเย็นนัก?

รู้ทั้งรู้ว่าอะไรรออยู่ข้างหน้า แต่ยังเดินไป

ฉวยความสุขเล็กน้อยตามเบี้ยบ้ายรายทาง เพื่อจะร้องไห้ในท้ายสุด?

ชีวิตมันก็ตลกร้ายอย่างนี้ละหนอ...

เมื่อโลกมันแคบลงไปทุกที คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องกระทบกระทั่งกันบ้าง

เธอทำร้ายฉัน ฉันทำร้ายเธอ พาลไปโดนเขาอีกคน

เจ็บนิดเจ็บหน่อยเป็นรสชาติชีวิต ละมั้ง?

ฉันไม่อยากเห็นใครเจ็บปวด โดยเฉพาะเจ็บปวดซ้ำซาก

แต่ก็นะ มึงเป็นคนตัดสินใจเลือกกันเองหนิ ร้องไห้ไปเหอะ กูไม่โอ๋ ฮาาาา

หวังว่าน้ำตาที่ไหลซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะทำให้พวกแกเหนื่อย ล้า ตาบวม  สมองไหล

มองเห็นทางที่สุขน้อยกว่า แต่ไม่ทุกข์ฟูมฟายเหมือนทางเดิม

สาธุ!!!

*ฉันเองพยายามเหมือนกัน เลิกเวิ่นเว้อ แล้วไปเฮฮากะชีวิตกันเหอะ