spinster*

ปวดหูค่ะ

 

ช่วยเพื่อนสาวถอดเทปสัมภาษณ์ตั้งแต่เมื่อวาน อันที่จริงงานไม่หนักหนาไรเล้ย แต่ปัญหาคุณภาพเสียงทำให้หงุดหงิดหลายหน (มาก) เดี๋ยวเบาเดี๋ยวรัว ก่นด่าไปก็เท่านั้น ฮาาา

 

 

ส่วนงานตัวเอง... หึหึ

 

 

ปั่น ไม่ ออก เหมือน เดิม!!!

 

 

 

 

พรุ่งนี้ยังทันมั้ย? หรือว่าแค่หนึ่งวืนาทีก็ช้าไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

// สองสามวันก่อนหยิบหนังสือ The Sound of Colors หรือ ,,ในใจ...ไกลกว่าสายตา,, ของท่านจิมมี่ เลี่ยว มาเปิดอ่าน

 

 

 

 

หืมหืม,,, เกิดโดนใจขึ้นมาฉับพลัน ทั้งที่อ่านมาตั้งนานแล้ว

เรื่องของสาวน้อยตาบอด ผู้ใช้รถไฟใต้ดินเดินทางแสวงหา ,,สีสัน,, ที่ขาดหายไปเมื่อดวงตามืดสนิทกะทันหัน

นอกจากจะสนุก (และอิน) กับการเดินทางสู่สถานีต่างๆของสาวน้อยแล้ว

ยังเพลินกับการค้นหาตัวละครจากเรื่องอื่นๆ ที่ใช้ชีวิตในไต้หวันเช่นเดียวกัน

 

* สาวเลี้ยวซ้าย ชายเลี้ยวขวา จากเรื่อง A Chance of Sunshine (หรือ ,ดวงตะวันส่องฉาย,)

 

 

 

 

* เด็กชายผู้หลงรักดวงจันทร์ จากเรื่อง Moon, forgets (หรือ ,ผู้ชายที่หลงรักดวงจันทร์,)

 

 

 

* ชายมีปีก จากเรื่อง Mr.Wing (หรือ ,เรื่องเล่าของชายผู้โชคดี,)

 

 

 

ตัวละครเหล่านี้ซ่อนตัวอยู่ในมุมเร้น หรือเดินปะปนกับฝูงชนกลุ่มใหญ่

ไม่แน่อาจมีตัวละครจากเรื่องอื่นๆอีก ที่ฉันยังไม่รู้จัก : )

 

 

 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

พวกเราช่างโชคดีเหลือเกิน

ที่ไม่ต้องรู้เลยว่า

โลกที่เราอาศัยอยู่นั้นเป็นเช่นใดแน่

 

 

we're extremely fortunate

not to know precisely

the kind of world we live in

 

- W.Szymborska -

 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

 

 

กวีเปิดเรื่องจ๊ะ สำนวนแปลโดยประทุมพร ตั้งกุลธวัช (สนพ.นานมีบุ๊คส์)

คุ้นชื่่อซิมโบรสกา ใช่กวีที่โผล่บ่อยๆในหนังสือ 'ปราย หรือเปล่า (ไม่ค้นด้วย ไม่มีวิญญาณนักข่าว ป่อย!!)

 

สาวน้อยเดินลงสถานีรถไฟ ขึ้นตรงโน้น โผล่ตรงนี้ ไปเรื่อยๆ

เหมือนการเดินทางของชีวิต ได้พบเจอเรื่องราวมากมาย

โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่า สิ่งที่รออยู่ตรงปากทางออกนั้นมีอะไรบ้าง!!!

น่าสนุก แต่บางทีก็เหงานะ

 

 

 

ตอนจบสาวน้อยค้นพบเสียงแห่งสีสัน

ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่

ทายสิว่าที่ไหน?? : )

 

 

 

 

 

 

เออ สงสัยเรื่องนึง

ตอนเสิร์ชหารูป จะเจอฉบับภาษาอังกฤษกับญี่ปุ่น ซึ่งความหมายต่างกับของฉบับไทย

(แต่ไม่ได้เทียบญี่ปุ่น - อังกฤษนะ หารูปตรงกันไม่เจอ,,,อีกนัยหนึ่งคือไม่ได้หา!!)

เลยนึกสงสัยว่า แปลแบบไหนจะดีกว่ากัน ระหว่างแปลตรงตามใจความ

กับแปลให้ได้ความรู้สึกคล้อยตามต้นฉบับและภาพประกอบ

ตัวอย่างเช่น:

 

 

อัังกฤษ - I wonder what would happen

if I stepped off the last stair

and found nothing beneath my foot

 

และ ไทย - บางครั้ง ฉันรู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างไร้ขอบเขต

 

 

 

อ่านแล้วรู้สึกคล้อยตามกับสำนวนไหนมากกว่ากันคะ? คุณผู้อ่าน : p

ฉันดันรู้สึกคล้อยไปกับสำนวนอังกฤษมากกว่า เหมือนเป็นเด็กซน

แต่ไปๆมาๆ...แบบไทยก็คมดีนะ ดูเป็นเด็กพูดน้อยต่อยหนัก

 

อย่างไรก็ดี ไม่รู้เลยว่า ต้นฉบับจริงๆ มีใจความอย่างไร อ่านจีนไม่เป็นนิ!!!

พาลอยากอ่านทุกภาษาไปเสียได้ แต่ราคา... หึหึ

ม่ายอาวม่ายพูดดดดด

 

 

 

 

 

 

 

 

// เหย... คราวนี้ฟิตมาก นั่งหารูปย่อรูปอยู่นานสองนาน เป็นเอนทรีที่ทุ่มเทในรอบปี ฮาาาา

ส่งอันนี้เป็นงานไว้พิจารณาได้มั้ยคะ... แต่รู้สึกว่ามันก็น้อยไปอยู่ดีแหละ

ขี้เกียจหาข้อมูลอีกบานตะไท!!!